توضیحات :  گفتمان مبارزه ی مسلحانه در میان بخشی از فعالان سیاسی عصر پهلوی دوم پدید آمد و عمدتاً در سطح دانشجویان دانشگاههای کشور گسترش یافت. مبارزه مسلحانه اساساً برخاسته از مکتب سرکوبگرانه ی حکومت پهلوی دوم پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ بود. نخستین نشانه های اعتقاد به مبارزه مسلحانه در سال های پایانی دهه ی ۱۳۴۰ به وجود آمد و چند گروه مخفی با رویه ی مسلحانه تشکیل شد. در اوایل دهه ی ۱۳۵۰، اندیشه ی مبارزه ی مسلحانه گسترش بیشتری یافت که در یکی از مهمترین گروههای مسلحانه سازمان چریکهای فدایی خلق ایران متبلور شد. سازمان چریکهای فدایی خلق ایران از جمله گروههای سیاسی و مبارز در دوران حکومت محمدرضا پهلوی بود که با اندیشه مبارزه مسلحانه برای از پای در آوردن رژیم فعالیت خود را آغاز نمود. این سازمان در طول فعالیتهای سیاسی خود در دوران پیش از انقلاب فراز و فرودهای بسیاری را پشت سر نهاد. اگر چه بسیاری از افراد این سازمان در همان سالهای اولیه توسط عوامل رژیم شناسایی و به قتل رسیدند ولی با این وجود کوشیدند در سالهای اختناق دهه پنجاه خورشیدی پیام آور آزادی برای رهایی از سلطه استبداد و استعمار شاهنشاهی باشند. امیرپرویز پویان، مسعود احمدزاده، بیژن جزنی و مصطفی شعاعیان چهار نظریه پرداز اصلی سازمان چریک های فدایی خلق بودند که نظریات خود را در باب مبارزه تدوین کرده اند که هر یک از این نظریه ها ویژگی های خاصی دارند و از دیدگاه متفاوتی به مبارزه می پردازند.