خط ماقبل عیلامی
توضیحات : تمدن عیلام باستان یکی از برجسته ترین و با شکوه ترین تمدن باستانی و بومی سرزمین ایران در اواخر هزاره سوم پیش از میلاد که از نظر تاریخی به چهار دوره:
نیا عیلامی یا «پروتر – عیلامی» (Proto – Elamite Perido) حدود ۳۲۰۰ – ۳۰۰۰ پیش از میلاد
عیلام کهن (Old – Elamite Perido) حدود ۲۷۰۰ – ۱۵۰۰ پیش از میلاد
عیلام میانه (Middle – Elamite Perido) حدود ۱۵۰۰ – ۱۰۰۰ پیش از میلاد
و عیلام نو (Neo – Elamite Perido) حدود ۱۱۰۰ – ۵۳۹ پیش از میلاد تقسیم شده اند. آثار و اشیایی از این تمدن بر اثر کشفیات باستان شناسی از دوره های یاد شده در موزه های باستان شناسی شوش و هفت تپه نگهداری و یا به معرض نمایش گذاشته شده است.
سوال اصلی این پژوهش در رابطه با بعضی از این اشیاء مکشوفه، این است که دارای چه ویژگی ها و جنبه های هنری هستند؟ و این آثار آیا مفهومی را نیز برای ما بازنمایی می کنند؟ بنابراین هدف از پژوهش حاضر در این راستا می توان توصیف و تحلیل بصری بعضی از اشیاء عیلامی انتخابی موجود در این در موزه می باشد. تا بتوان به حداقلی از شناخت آنها از جنبه هنری رسیده شود. ضمناً بنا به ضرورت های مورد نظر، پژوهش در صدد این است تا نوع کاربرد آنها را نیز در حد امکان مد نظر قرار دهد. نتایج این پژوهش نشان می دهد که احتمالاً این اشیاء بیشتر جنبه کاربردی و تشریفاتی و یا (آئینی) داشته اند. همچنین دستاوردهای این پژوهش ضمن ایجاد زمینه برای پژوهش های بعدی با رویکرد هنری شناخت بیشتر این تمدن از طریق مطالعه و بررسی بر روی آثار یاد شده را فراهم می نماید.
توضیحات : انسان های نخستین حدود بیست و دو هزار سال پیش به ثبت تصاویر در دیوار غارهای مسکونی پرداختند که شاید بتوان گفت نخستین سند مکتوب در تاریخ تمدن بشری است. از آن پس تقریبا هفده هزار سال طول کشید تا هنر خط و نوشتار، شگفت انگیزترین دستاورد انسان، بوجود آید. باستان شناسان معتقدند که احتمالا انسانهای اولیه علامتهای مکتوب را به منظور حفظ حکایتهای خود و تاریخ نویسی ابتدایی به کار گرفته اند. ده ها هزار سال است که طرح گونه ها، علامتها و اشکال به عنوان وسیله ای برای ارتباط پیامهای ساده بین انسانها به کار می رود. تاریخچه خط و الفبا فرایندی طولانی دارد و این فرایند به کندی و با پیچیده گی پیش رفته است. تا جایی که اسناد نشان می دهد، خط و نوشتار در “میان رودان” یا همان بین النهرین سرزمین بین دو رودخانه دجله و فرات، آغاز شد. این سرزمین که از خلیج فارس تا بغداد امتداد دارد، در حدود سه هزار سال قبل از میلاد مسیح به دو ناحیه سومر در جنوب و کلده در شمال تقسیم می شد.