مراسم سوگواری

توضیحات :  کتاب «سوگ فرزند» اثری است درباره عمیق‌ترین و دشوارترین تجربه انسانی؛ از‌دست‌دادن فرزند. این کتاب با نگاهی احساسی و تامل‌برانگیز، به توصیف مراحل و احساسات سوگ، از ناباوری و خشم تا پذیرش و بازسازی درونی می‌پردازد. نویسنده با الهام از تجربه شخصی خود، تلاش می‌کند نشان دهد که هرچند غم از‌دست‌دادن فرزند هرگز پایان نمی‌یابد، اما می‌توان در میان تاریکی، نوری از معنا و عشق را دوباره یافت.

این اولین بار است که به طور جدی دست به قلم می شوم و می خواهم به آرزوی دیرینه ام جامه حقیقت بپوشانم. همیشه در رویاهایم نوشتن کتابم را تصور می کردم اما هرگز فکر نمی کردم که نخستین گامم در این مسیر، نوشتن درباره سوگ باشد. سوگ شاید تلخ ترین و سنگین ترین تجربه زندگی یک انسان باشد؛ حسی که همه در برهه ای از زندگی با آن روبه رو می شوند، اما کمتر کسی برایش آماده است.

شاید برای کسانی که من را می شناسند عجیب به نظر برسد که فردی شوخ طبع همچون من حالا از سوگ می نویسد و البته که برای منی که در سوگ به سر می برم، نوشتن از سوگ کار دشواری نخواهد بود؛ و حالا که در میانه اندوه ایستاده ام، نوشتن اما آن ذوق و شوق دیرین را برای من ندارد گرچه حقیقت این است که از دست دادن دخترک پنج ماهه ام در نوشتن این کتاب مهمترین عامل بود که مرا به این مسیر سوق دهد و از سوی دیگر این سوگ نگرش من به زندگی را دگرگون کرد. رفتن او نه تنها دنیایم را تغییر داد، بلکه مرا واداشت تا به سوگ از زاویه ای نو نگاه کنم نه صرفاً به عنوان دردی شخصی، بلکه به عنوان مسیری که بسیاری از ما ناگزیر از پیمودن

توضیحات : در فرهنگ عاشورا، اربعین به چهلمین روز شهادت حسین بن علی‏ «ع‏» گفته می‏شود که مصادف با روز بیستم ماه صفر است. در روز بیستم صفر نیز، شیعیان، عظیم ترین مراسم سوگواری را در کشورها و شهرهای مختلف به یاد عاشورای حسینی بر پا می‏کنند. در نخستین اربعین شهادت امام حسین‏«ع‏»، جابر بن عبد الله انصاری و عطیه عوفی‏ موفق به زیارت تربت و قبر سید الشهدا شدند. بنا به برخی نقلها، در همان اربعین، کاروان‏اسرای اهل بیت‏ «ع‏» در باز گشت از شام و سر راه مدینه، از کربلا گذشتند و با جابر دیدار کردند. البته برخی از مورخان هم آن را نفی کرده و نپذیرفته‏اند. از جمله مرحوم محدث‏ قمی در «منتهی الآمال‏» دلایلی ذکر می‏کند که دیدار اهل بیت از کربلا در اربعین اول نبوده‏است. بعضی از علما نیز در این باره تحقیق مبسوط و مستقلی انجام داده‏اند که منتشرشده است. به هر حال، تکریم این روز و احیای خاطره غمبار عاشورا، رمز تداوم شور عاشورایی در زمان های بعد بوده است.